4 - حكم لباس را دارد هر چيزى كه نماز گزارى كه در حالت خواب نماز مىخواند ، خود را به آن پيچيده است ، اعمّ از اينكه پوشش و ساتر باشد يا اينكه ساتر و پوشش اصلى غير از آن باشد . اگرچه اقوا اين است كه اگر ساتر نباشد و معمولًا لباس محسوب نشود ، طهارت آن شرط نيست . 5 - نماز تنها در صورتى باطل است كه نماز گزار علم به وجود نجاست در لباس يا بدنش داشته باشد . اين قاعده داراى فروع ذيل است : الف - اگر نمازگزار بعداز فراغت از نماز بفهمد كه جامه يا بدنش نجس بوده است ، نماز او صحيح است ولى احتياط مستحبّى اين است كه اگر وقت باقى باشد اعاده كند . ب - اگر نمازگزار مىداند كه جامه يا بدنش نجس است ولى فراموش كرده و با نجاست نماز خوانده است ، پس اگر وقت باقى است بايد اعاده كند ، و اگر وقت فوت شده ، بنابر احتياط واجب ، بايد قضا نمايد و فرقى بين علم به نجاست ، بعداز نماز يا در اثناى آن نيست . ج - اگر در اثناى نماز بفهمد كه قبلًا ( يعنى پيش از نماز ) نجاستى در جامه يا لباسش وجود داشته است ، اگر وقت زياد است ، نماز او باطل است . امّا اگر وقت تنگ باشد ، چنانچه امكان دارد كه لباس خود را فوراً تطهير يا عوض كند بدون اينكه موجب قطع نماز شود ، اقدام كند و نمازش را تمام نمايد و صحيح است ، امّا اگر امكان نداشته باشد ، با همان حال نماز را تمام كند و صحيح است . د - اگر در اثناى نماز بفهمد كه در حال نماز ، بدن يا لباس او نجس شده است ، يا به وجود نجاست پى ببرد و احتمال دهد كه در حين نماز ، ايجاد شده باشد ، پس اگر وقت ، وسيع است و مىتواند بدون انجام آنچه با نماز